Müzisyen, besteci ve orkestra şefi

Tam adı: Mariano Martine

Mariano Mores, kuşkusuz başarılı bir sanatçıydı, fakat bu hiçbir zaman bahis konusu olmamıştı. Onun sanatı kolayca tüm medyada yer almıştı: plaklar, radyo, tiyatro, televizyon ve hatta 7. Sanat sinemada bile. Popülaritesi tüm ülkede ve yurtdışında yayıldı, her zaman hayranları vardı; müzikhol özelliklerine sahip bir şov beklentisi içinde olan bir dinleyici kitlesi.

Büyük ve keskin sesli bir orkestra, bütün enerjileriyle şarkı söyleyen şarkıcılar, dansçılar, ışıklandırma efektleri, bazen koro ve lideri… Öyle hiperkinetikti ki; bazen iki eli de klavyede, bazen bir eli çalarken diğer eli orkestrayı yönetir, bazen de çalgısından uzakta olur ve iki elini de orkestrayı yönetmek için kullanırdı. Ve bütün bunlar gösteri dünyası uğruna yapılmaktaydı.

Fakat paradoksal olarak Mariano Mores’in uzun kariyeri boyunca kullandığı bu popüler ve başarılı formülü, aynı zamanda onun birçok tango erbabı tarafından kabul görmemesine, stili ve ‘’vedettism’’inden dolayı eleştirilmesine sebep olmuştu. (vedette: perde ve sahnede önde gelen aktör ya da aktris)

Gerçekten de Troilo, Pugliese, Fresedo ve hatta D’Arienzo’ya hayran olan tango tutkunları, bu tarzı hiçbir zaman kabul etmediler ve bu konuyu tartışmaya bile gerek duymadılar. Bu başka bir şeydi. Mores’in müziğini sükûnet ile dinleyemezsiniz, Mores dans etmek için değildir, kimse onun şarkıcılarını fazla önemsemezdi. Aslında o; tiyatro ve televizyon için bir orkestraydı. Gösteri dünyası için bir orkestra.

Bu müzisyenin bir besteci olarak yeteneği ise kimse tarafından inkâr edilemezdi. Bir zamanlar söylendiği gibi: ‘Melodi onun kafasının içinde’. En su götürmez tango şairlerinin şarkı sözlerine beste yapacak kadar zekâya, bilgiye ve bir o kadar da ilhama sahipti.

Herkes tarafından takdir edilmediyse de Mariano Mores iyi bir piyanistti, fakat bir kere stili onu ele verip onun aleyhine olduktan sonra çalgısını çalarkenki el-kol hareketleri ve yüz ekşitmeleri, saygınlığına zarar verdi. Yine de kaderin sadece çok az kişiye bahşedeceği; içinde doğal cesaret, memnuniyet verici olma, ticari zekâ ve yeteneğin bir karışımını barındıran sanatkârane bir gidişat sergiliyordu. Şimdilerde Mores, tango tarihinin en önemli bölümlerinden birinin simgesi olan, popüler bir idol olarak tanınmaktadır.

“1936’ya geri dönelim, 14 yaşındaydım ve birdenbire bir sokak arabasında Corrientes Sokağı boyunca ilerliyordum. ‘Germinal’ Kafe’nin önünde ‘Vicente’ adında bir bar vardı. Barın kapısında üzerinde -uluslararası müzik çalan, provasız çalabildiği gibi perdesini de değiştirebilen bir piyanist aranıyor- yazılı bir not vardı. Böylece içeri girdim, bir yetenek sınavına tabi oldum ve beni günlüğü 3 peso 50 cent’e işe aldılar. Kısa bir süre sonra Luis Rubistein yönetimindeki akademiye öğrenim görmeye gittim ve Luis’in arkadaşı oldum. Kariyerlerine yeni başlayan önemli şarkıcılar ve daha birçokları söylemek için oraya giderlerdi. Daha sonra bana, aklına gelen notaları müziğe uyarlamamı teklif eden Rodolfo Sciammarella ile tanıştım. Çok iyi bir kulağı vardı, çok iyi bir şarkı sözü yazarıydı, fakat müzik yazamıyordu. Bu ilişkiden ‘Salud, Dinero y Amor’ doğdu. Aslında bir ‘zamba’ydı, fakat ben onu vals olarak yeniden düzenledim. Bu parça çok ses getirdi.”

Mores, Luis Rubistein’dan, müziğini kendisinin yapabileceği bir şarkı sözü yazmasını istediği o günleri bize anlatmaya devam ediyor: Böylece ‘Gitana’ doğdu. Bu şarkı benim hiç çalmadığım, fakat Tito Schipa ve Gomez-Vila’nın düet söyledikleri bir İspanyol tınısıydı. O zamanlar, Samuel Aguayo tarafından tanıtılan bir guarania olan ‘