Piyanist, şef, besteci (2 Aralık 1905 – 25 Temmuz 1995)ı vokallerine dahil eder. Hanımların Moran’a olan ilgisi hiçbir solistle kıyaslanamazdı. Moran, Pugliese’nin orkestrasıyla 48 şarkı kaydeder. 1949-1950 yılları arasında orkestrasının diğer önemli bir sesi olan Jorge Vidal 8 şarkı kaydeder. Sonraki yıllarda çalıştığı solistler arasında farklı kalitelerde Jorge Maciel ve Miguel Montero sayılabilir.n habercisi bazı enstrümantal parçalar kaydetti. “La Yumba” (orkestrasının marşı haline gelmiştir) “Negracha” ve “Malandraca” örneklerinde olduğu gibi. Son iki eseri dolayısıyla senkopasyon ve kontrpuan kullanmada Horacio Salgan ve Astor Piazzolla’dan önceki usta olarak anılır. Pugliese’nin bestelediği ve çaldığı diğer önemli tango eserler arasında yukarıdakilerden başka daha önce bahsedilen “Recuerdo” ve “La Beba”, “Adiós Bardi”, “Recien”, “Barro”, “Una Vez” ve “El Encopao” sayılabilir.

Ayakkabı işiyle uğraşan babası Adolfo aynı zamanda dörtlü sazlarda amatör flüt sanatçısıydı. İki ağabeyi Vicente Salvador “Fito” ve Alberto Roque keman sanatçısıdır. İkincisi diğerine kıyasla müzikle daha yakın ilgiliydi. Osvaldo Pugliese ilk müzik derslerini babasından alır. İlk zamanlarında o da kemanla başlar, fakat kısa bir süre sonra Adolfo için çok pahalı bir enstrüman olmasına rağmen piyanoya geçer.

Bir süre civardaki konservatuarlarda eğitim aldıktan sonra 15 yaşında “Cafe de La Chancha” adlı kafede profesyonel olarak çalmaya başlar. Bir süre sonra Buenos Aires’te şehir merkezinde meşhur bir kafede ilk bayan bandoneon sanatçısı Francisca “Paquita”nın grubunda çalmaya başlar. Sonraki yıllarda sırasıyla Enrique Pollet dörtlüsüne ve ünlü Roberto Firpo orkestrasına katılır ve 1927’de büyük bandoneonist Eduardo Morena’nın orkestrasında piyanist olur. Elvino Vardaro ile birlikte, o zamana göre yenilikçi (avant-garde) olduğunu bildiğimiz, kendi isimleriyle bir grup kurmak için orkestradan ayrılır, fakat bu grupla ilgili hiçbir kayıt bulunmamaktadır. Vardaro ve Pugliese tüm ülkeyi kapsayan uzun bir turne öncesinde ilk kez Cafe Nacionel’de sahneye çıkarlar. Turne sırasında kendilerine yönetici olarak şair Eduardo Moreno ve yine Moreno’nun tavsiyesiyle solist Malena de Toledo eşlik eder. Moreno, Pugliese’nin bestelediği en başarılı tango olan “Recuerdo”nun da söz yazarıdır. Turne maddi fiyaskoyla sonuçlanır. Öyle ki dönüş biletlerini ödeyebilmek için Vardaro “Santoris” marka yayını rehin bırakmak zorunda kalır.

Pugliese daha sonra Alfredo Gobbi ile birlikte içlerinde en genç bandoneonist Anibal Troilo’nun da bulunduğu bir grup kurar. Bu macera da birkaç ay sürer ve sonrasında birkaç bölgede çalma şansına olanak sağlayan kendi grubunu oluşturur.

Daha sonraları sırasıyla Gobbi ve Vardaro ile birlikte radyo programları için iki düet yapar. 1934’te, mafyavari De Caro takımının eski üyelerinden Pedro Laurenz bir orkestra kurduğunda piyanoda Osvaldo vardır. Burada bazı tangolar için ilk aranjeleri yazmaya başlar. Bunlar arasında kendi esinlendiği “La Beba” da vardır. 1936’da halen De Caro akımının etkisinde olan bandoneist Miguel Calò’nun grubundaydı, böylece tango ile ilgili estetik duygularını da geliştiriyordu. Pugliese 1938’e kadar uzun sürmeyen yeni formasyonları bir araya getirmeye çalışır ve kendi komünist fikirlerinin ifadesi olarak başarısızca ortak bir çalışma topluluğu oluşturmaya çalışır.

Tangoya yönelik tasarladığı ilk belirgin projeyi 11 Ağustos 1939’da tekrar sahneye çıktığı Cafe Nacional’da sergiler. Yeni orkestrasının vokali Amadeo Mandarino’dur. Bir süre sonra grubunu yeniden düzenler, bu sefer vokali Augusto Gauthier’dir. Pugliese bu sefer ortaklaşa çalışan bir grubun şef, piyanist ve aranjörüdür. Villa Crespo muhitindeki bir kafeden zamanın en önemli radyosu Radio El Mundo’ya transfer olurlar. Böylece kendi tarzını benimseyen hayranlarından ve komünist partinin ileri gelenlerinden oluşan önemli bir destekçi grubunun doğuşuna sebep olur. İşindeki devamlılık, basçı Anicetto Rossi -ihtiyaç duyduğu ritim duygusu için çok önemlidir- gibi arkadaşlarının da desteğiyle kendi konseptini şekillendirmeye olanak sağlar. Bunda Pugliese ile 1968’e kadar kalan ve onun fikirlerini tamamıyla benimseyen bandoneonist Osvaldo Ruggiero’nun da çok büyük rolü vardır. Ünlü viyolonselist Enrique Camerano için; birilerinin de söylediği gibi: “Pugliese ile çalmak için doğmuş” denilebilir. Pugliese, De Caro tarzının, ama güçlü ritmik vurgularla, dansçıların ilgisini çeken ama asla kaliteden ödün vermeyen en sadık örneği haline gelir.

1943’te orkestrası ilk kayıtlarına başladığında en önemlileri, solist olmasına rağmen genizden şarkı söyleyen ve “compadrito” tarzıyla, 31 kayıt yapan Roberto Chanel’dir. Pugliese, kontrast oluşturması açısından, duyarlılığı, oyun yazarlığı, az bulunur mezzo ses kalitesiyle ve orkestrayla olan uyumu dolayısıyla Alberto Moran’

Yıllar içinde Osvaldo Pugliese Orkestrası’nın yayın yapması politik sansürler nedeniyle yasaklandı, fakat bu onun popülaritesini azaltmadı.

Elif Erdem’in katkılarıyla