Bugün grubuyla birlikte AKM'de çalacak olan Astor Piazzolla, modern tangonun yaratıcısı olduğu kadar, çağdaş müziğin de temsilcilerinden. Piazzolla'nın büyük bir ustalıkla çaldığı "bandoneon"u, ünlü tango ozanı Enrique Santos Discepolo şöyle tanımlıyor: Tangonun lirik ruhu. Bir zamanlar geleneksel tangocular tarafından yadsınan Piazzolla'nın müziği "delilik" olarak nitelenmişti. İstanbul 1986 Sinema Günleri kapanış gecesinde yarışma dışı gösterilmesi gereken, Fernando Solanas'ın "El Exilio de Gardel" (Gardel'in Sürgünü) veya "Tangolar" adlı filmi anlamsız bir sansür engeline takılmasaydı, Türk seyircisi 16. İstanbul Uluslararası Festivali'nde bugün dinleyeceği Astor Piazzolla'nın müziğini daha yakından tanımış olacaktı.

Her kent, tarihi, efsaneleri, abide ve caddeleri, kendine özgü birçok özellikleriyle diğerlerinden ayrılır. Hiç kuşkusuz sanatı ve müziği de farklılık gösterir. Gerçekten, basit bir melodi bize bir yöreyi, bir şehri anımsattığı gibi onu düşlerimizde yaşatabilmemiz ve hiç görmemiş olsak da özleyebilmemiz için yeter de artar bile. Böylelikle “Viyana valslerinden”, “Napoliten şarkılarından”, “Habanera”dan, Madridlilerin “chotis”lerinden söz edebiliyoruz. Her kentin müziğinde o yöre insanının kimleiğini bulabileceğimiz gibi, sokaklarından kendiliğinden doğmuş mırıtıltıların, seslerin, sevinç ve hüzünlerin herhangi bir melodide somutlaştığını görebiliriz.

Gene günümüze ve bugünkü Buenos Aires’e dönelim. Bir  zamanlar Anibal Troilo’nun bandoneonu ile büyülediği Cano 14’ten başka daha çok yerli halkın rağbet ettiği Cassa Rosada, La Casa de Carlos Gardel- Tasconeando ve Centro Region Leonesa gibi dans edilen ve tango dinlenilen başka salonlar da var.Çeşitli İspanyol gruplarınca Buenos Aires kültür evlerinde sürdürülen yapmacık  tiyatro oyunları 40 yıl önce kaybolup gitmişler, kapanmışlardır. Fakat o zamandan beri tango, bu salonları zaptetmiştir.

Guucholardan, Sicilyalı  kanun kaçakçılarından, liman işçilerinden, muhabbet tellallarından ve melezlerden oluşan bu aşağı kültürün baş aktörü compadre veya compadrito denilen kabadıyı tipi idi. Kendini beğenmiş, gururlu, kavgacı, kıskanç ama mert ve cesur bir erkek, bir macho.Bu kabadayı  tipinin tanımına Borges’in El Compadrito adlı kitabında da rastlanmakta. Borges , tanıdığı Nicanor Paredes adlı bir  kabadayıdan bu hayatın bütün “racanonu” öğrenidğini yazar.

1950’li yıllarda tango bir duraklama, hatta gerileme dönemine girer. Dünyada moda olan harp sonrasının güncel müzikleri Avrupa’yı olduğu kadar Arjantin’i de etkilemiştir. Büyük, çok uluslu yayın şirketleri beat, rock ve benzeri ritmlerle Arjantin pazarını ele geçirir ve tango büyük ölçüde zarar görür bu akımlardan. Bu karışık ortam içinde tangoyu yönlendirecek, en azından yaşatacak bir müzikçi Astor Piazzolla ön plana çıkmakta. Astor Piazzolla’nın tangoda yaptığı değişikliği ancak Stravinsky ve Bartok’un klasik müzikteki yenileme çalışmalarıyla kıyaslayabiliriz. Bazıları tarafından tepki ile karşılanan ve yadırganan Piazzolla müziği bir bakıma tangonun kurtarıcısı olmuştur.